این نیاکان ما هم عجب زندگی عجیبی داشته اند ،

نه تلفنی  و نه حتی تلگرافی

نه رادیویی و نه تلویزیونی

نه اینترنتی و نه ماهواره ای ،

نه اتومبیل  و نه قطار و هواپیما ،

نه کشتی تفریحی و نه لوناپارکی ،

نه کنسرتی و نه سیدی و نه ام پی 3 ،

نه گیتاری و نه  سه شوار برای خشک کردن مو ها نه گاز شهری  و نه ایر کاندیشنی

نه سوپر مارکتی و نه پیتزا فروشی

نه شکلات نه شکر ، نه کوکاکولا

نه ساعت شماته دار و نه چراغ مهتابی و آفتابی !

نه ماشین حساب و نه حتی خود کار و کاغذ

نه چسب زخم و نه چسب نواری

نه چمن زن و نه حشره کش برقی و شیمیایی

نه عینک آفتابی و نه کرم ضد آفتاب

نه عینک مطالعه و

نه حتی کتاب و مجله ای برای مطالعه

شاید باور کردنش زیاد آسان نباشد، اگر دقیق به اطراف خود نگاه کنیم ببینیم چه چیزهایی در دسترس ما است که نیاکان ما حتی تصور به وجود آمدن آنها را هم نمیتوانستند بکنند.

نیاکان ما  آن قدر وقت داشته اند که به این مسئله توجه کنند که مادر طبیعت در گردش هر 365  بار طلوع  و غروب خورشید ، گیاهان را صدا زده  و آنها را از خواب بیدار میکند . درختان جوانه میزنند و سبزه ها سر از زیر خاک بیرون می آورند . این نیاکان عزیز در اوقات فراغت خود دست به محاسبه برده و در میابند که در یکی از این روز ها طول سایه یک تکه چوب دقیقا در نیمه عمر خود کوتاهترین طول خود را تجربه میکند در چنین روزی طول روز و شب دقیقا برابر است.و همین نیاکان عزیز احتمالا تصمیم میگیرند این بیداری طبیعت را که با آغاز تولید رزق و روزی همراه است جشن بگیرند و آن را نوروز بنامند، چرا که این نوروز است که زندگی میبخشد.

 اگر سبزه ای از زمین بر نمی آمد زندگی هم برای همیشه به خواب میرفت. و چه  بهانه ای بهتر از آغاز زندگی و روزی نو برای شادی کردن و شادباش گفتن به یکدیگر.

در عصری که نه اینترنتی در کار است و نه فیس بوکی و نه گوگلی برای وقت طلف کردن، چه چیز زیبا تر از سر زدن به بزرگان فامیل که به علت عدم وجود جاده های آسفالته و اتومبیلهای بنزینی در  فاصله های نه چندان دور از هم زندگی میکنند.

در عصر فقدان دانش مکتوب این تجربه بزرگان و داستانهای آنها است که جای رادیو و تلویزیون را میگیرند با این تفاوت که این داستانها همه واقعی و نه ساخته تخیلات و آرزوهای خیالی هستند.

در آن دوران هواپیمایی وجود نداشت که فرزندان را از پدر مادرهایشان دور کند و برای داشتن زندگی تجملاتی و منطبق بر استانداردهای هالیوود لازم نبود از شهری به شهر دیگر سفر کرد تا پول بیشتری به دست آورد.

احتمالا نوای ترانه های مادر و مادر بزرگ آنقدر دلنواز بوده است که نیازهای معنوی فرزندان را برآورده کند،مگر مادران میتوانست آهنگهای دلخراش  بی معنی ،مانند آنچه امروزه در دسترس ما است،  برای فرزندانش بخواند.

نیاکان ما آنقدر فرصت داشته اند که سر صبر طلوع خورشید را نظاره گر باشند چرا که  نوروز خود به خود زیبا ترین  مناظر را برای آنها رقم میزده....

و ما بعد از  هزاران سال تمام  تلاش خود را به کار میبندیم تا نوروز را به یاد نیاکانمان پاس بداریم.

 برای هم SMS میفرستیم دکمه ماوس را فشار میدهیم و زمانه حتی حوصله شنیدن صدای یکدیگر را هم از ما دریغ میکند. شاید این  وسایل ارتباطی  مدرن است که تعداد گرفتاری های ما را با ظرایب هندسی افزایش داده است .

500 شماره تلفن 150  رفیق و آشنا دو  یا سه تا شغل ....  و از همه مهمتر نوروز دیگر معنای  خود را به عنوان شروع زندگی از دست داده است، برای ما مهم نیست که سبزه ای از زیر خاک سر در میآورد یا نه . این سوپر مارکت محله است که غذای ما را تامین میکند....

هر روزتان نوروز باد

وحید گواهی